Bladerend door Mille Plateaux viel mij opeens op hoe makkelijk het is om over de biologie heen te lezen, zonder dat de tekst minder waarde krijgt of niet werkt. Zo concentreert Pearson's analyse van de zogenaamde wordingsprocessen in Mille Plateaux zich met name op dier-wording waardoor andere fascinerende processen (muziek-, vrouw-, kind-, moleculair-) haast worden genegeerd. Kortom dit is een studie met specifieke ingang in Deleuze en ook al is deze specificiteit nog steeds van een indrukwekkende meervoudigheid, het betekent automatisch dat dit boek op het eerste gezicht een redelijk beperkte doelgroep zal interesseren (eerder filosofen die interesse tonen in biologie, toch al een van de hippere kennisgebieden op dit moment, dan biologen die zich aangetrokken voelen tot een Deleuziaanse invalshoek). Helemaal omdat Pearson, terecht, geen pogingen onderneemt om de materie eenvoudiger te presenteren dan strikt noodzakelijk is. Bijna elke discussie over Deleuze begint "verplicht" met de observatie dat het gebruik van zijn werk de laatste jaren met name is toegenomen bij kunstenaars en muzikanten. Ook Pearson kaart summier deze interesse aan, zonder zich met de gebruikelijke academische laatdunkendheid te distantiëren van zulke interdisciplinaire populariseringen. Een kritiek op deze tendens zou ook in strijd zijn met Deleuze's expliciet populistische uitnodiging om zijn werk te zien als een gereedschapkist. Tenzij deze groep van praktische gebruikers een expliciete interesse kent in de biofilosofische aspecten van Deleuze's werk, blijven met name de boeken met Guattari werkzamer dan Germinal Life.

Daarentegen is de structuur van Germinal Life redelijk conventioneel, aan de hand van de drie periodes in Deleuze's denken worden drie essays gevormd die op verschillende manieren de vraag behandelen wat het betekent om voorbij de menselijke toestand te denken. Zoals Pearson stelt is dit een lastige vraag met potentieel radicale implicaties:

The critical question to ask, and which I simply pose here, is this: does thinking beyond the human condition serve to expand the horizons by which we think that condition and so deepen its possible experience, or is the `change of concept', in regard to the overhuman, so dramatic that it requires the dissolution of the human form and the end of `the human condition'?