Het beste startpunt om de impact van emulatie te kunnen begrijpen is een standaard gedachte-experiment: stap in de tijdmachine en zap naar het jaar 1983, bij voorkeur in de buurt van een speelhal waar jij -1983 versie- je zakgeld in allerlei videogames gooit. Begin een gesprek met jezelf ("…en Ajax wint in 1995 weer de Europacup I, alleen heet het niet meer…"), en verkondig na verloop van tijd met dramatische gebaren om je heen wijzend: "Ooit zal dit allemaal van jouw zijn! Niet alleen dat, maar je zal er geen geld meer voor hoeven te betalen!" Nadat je 1983 versie tevergeefs een poging heeft gedaan om met je naar 1999 te zappen, blijft een gevoel van verwondering over: hoe doen ze het? Is 1999 een utopie? En waarom speel ik zestien jaar later eigenlijk nog computergames?

Maar wat blijft er in 1999 gezeten achter de PC over van die verwondering? Is nostalgie sterker dan letterlijke nieuws-gierigheid? En wat betekenen de woorden MAME 32 in de icoon op je desktop? MAME staat voor Multiple Arcade Machine Emulator en is ongetwijfeld het meest fascinerende emulatieprogramma van de laatste jaren. Over het algemeen kan je twee soorten emulatie onderscheiden: emulators die zorgen dat je computer een andere computer nabootst (Apple II, Amiga, Commodore 64) en emulators die spelcomputers nabootsen (Vectrex, Atari, Gameboy). MAME is in feite een categorie op zich. Sinds 5 februari 1997 toen MAME 0.1 werd gepresenteerd als een verzameling emulators van afzonderlijke games, is MAME snel uitgegroeid tot een overkoepelend programma dat op dit moment meer dan 1300 games kan emuleren, waardoor een goed gevulde MAME-map al snel de vorm aanneemt van een virtuele speelhal, of beter: een kaart van herinneringen.