Over de onderwerpskeuze

De Kunst van Verdwijning is ooit begonnen als een aanzet tot een Spengleriaans epos over de hedendaagse cultuur. De bedoeling was om een uitputtende studie te doen naar alle films, boeken, muziek, t.v.programma's, etc. die in mijn ogen essentieel zijn/waren voor dit fin de millennium. Natuurlijk zag ik al snel in dat dit een onmogelijke opgave zou zijn, indien ooit afgerond resulterend in een "heel weinig over heel veel zeggen". Met de intentie om in ieder geval een studie over hedendaagse cultuur te doen, begon ik met het reduceren van de reikwijdte. Dus eerst werd het onderwerp muziek in het algemeen (nog steeds een enorm onderwerp) en al snel speci­fiek: house.

En hier klikte het. In diezelfde periode begon mijn sociologische interesse zich steeds meer te richten op con­sumptie (consumptiemaatschappij, consumptiecultuur). Een van de conclusies van mijn leeronderzoek, vooral geïnspireerd door de film Network (1976), kon globaal worden samen­gevat als "alles is consumptie". Nu terugblikkend een verras­send situationistisch standpunt.

Er begon zich een kader af te tekenen. Hoe meer ik me begon te verdiepen in wat er geschreven is over consumptiecul­tuur, hoe meer ik inzag dat house hier perfect in paste. Eenmaal vanuit house redenerend zag ik dat diverse theoretici dicht bij waren maar nooit het bevrijdende woord noemden, de ultieme uiting misschien van hun diagnoses. Hun theorieën zijn het perfecte gereedschap wat ergens rondlag om door mij te worden opgeraapt. House is tot nu toe sociologisch bijna onzichtbaar en in de media wordt house bijna routineus verkeerd gerepresenteerd en geïnterpreteerd. Hieronder zal ik proberen duidelijk te maken dat dit vanaf het begin een fenomeen is geweest waar de media om diverse redenen moeite mee hadden. Een discours rond house is maar moeizaam op gang gekomen, het werd mij duidelijk dat er veel te verklaren was.