Bij de meetpaal aangekomen beginnen we meteen met het uitladen van de Vector 3.1, het mooiste geschenk van het huwelijk tussen filosofie en techniek. Magnetische velden zullen de Vector ongeveer twintig centimeter boven de grond doen zweven. Het ontbreken van wielen betekent simpelweg minder wrijving, daardoor minder energieverlies en daardoor meer kostbare snelheid. Bovendien wil je met deze snelheden niet over een kei of zandhoop rijden, niet met een kernreactor aan boord. Ontploffen in de woestijn is prima maar te dicht bij de bergen in combinatie met een ongunstige wind en je valt De Stad lastig met een aardige fall-out. Dave plaatst de Vector in de juiste richting waarna Stephane nog wat sleutelt aan de motoren. Ik staar verloren naar de zijkant waar iemand de woorden Praxis Inc. op heeft gespoten.

Ik keek Yoshiko over het kampvuur aan: "Ik begrijp dat de zucht naar falsificatie een traditie is die we in zekere zin allemaal eren, maar wat schieten we er uiteindelijk mee op? Van belang hier is het creëren van een droomconstructie, een assemblage van machine, geografie en menselijk zenuwstelsel. Juist het creëren van nieuwe mythes moet het doel zijn of beter…onze plicht. In De Stad liggen ze aan pathetische droommachines met hun voorgeprogammeerde droompjes over informatieklikken terwijl wij vrij zijn om dromen te vormen. Complexiteit is ons privilege!"

Stephane citeerde mompelend een 20^ste eeuwse filosoof: "Is dit een veelbelovende utopische droom? De experimenten kunnen ons het antwoord geven want de droom is pragmatisch; de utopische hypotheses kunnen empirisch getest worden."

Iemand anders schreeuwde: "De metafysica in schaapskleren die de ruimtereizen zijn gebleken heeft gefaald en dus moeten we op zoek naar antwoorden hier in ons hoofd."