De wazige rode
gloed wordt langzaam scherper totdat ze de digitale boodschap 9:02 A:M vormen.
Negen uur 's ochtends en de opstijgende lucht vertekent nu al wat eigenlijk een
perfect egale zandvlakte is van honderden kilometers lengte (volgens de
theorieën van menig cartograaf meer in de richting van duizenden). Aan de
horizon is met enige moeite de omlijning van bergen te zien, waar achter De
Stad zich volgens de verhalen bevindt. En 's nachts is vanuit het kamp aan het
einde van de hemel inderdaad een massale lichtgloed zichtbaar, die de
duisternis bespot.
De reis van de afgelopen dagen maakt
duidelijk hoe de bergen en de zee een perfecte gang van zand vormen. Een
eindeloze zandstrook die door de eeuwen lijkt te zijn gevormd met als enig doel
het experiment van vandaag. In de verte nadert het rendez-vous punt dat we
volgens de nauwkeurige peiling moeten gebruiken als startpunt. Onderwijl richt de
Datasectie honderd kilometer verderop hun web van meetapparatuur op, een uitgebalanceerde
verzameling sensoren en camera's waar geen beweging aan zal ontsnappen. Ze doen
hun best maar, de meetfetisjisten, nieuwe snelheid/macht constructies laten hun
pracht niet zo maar vangen.
Yoshiko wees met
de fles in haar handen: "Ik geef toe dat de schoonheid van onze groep het
samenkomen is van verschillende kennistradities…en dat een experiment zoals dat
van morgen ons aller nieuwsgierigheid hopelijk kan stillen…gedeeltelijk
dan." Yoshiko onderbrak voor de zoveelste keer haar vlammende hetzij
steeds incoherent wordende betoog voor een teug uit de fles. "En toch zie
ik niet in hoe dit nieuwe hoogtepunt wijst…nee…ik zie niet in hoe onze triomf
van morgen een andere betekenis kan hebben dan een falsificatie van de
hardnekkigste mythes van het 20ste eeuwse denken: morgen is er geen
pure snelheid meer, morgen is er geen sprake van verdwijning meer."
|
