De vouw Blade Runner > Neuromancer werkt als nieuwe ontsnappingsroute voor sciencefiction, die in de definitie van Philip K. Dick niet staat voor toekomstverhalen of ruimteavonturen, maar voor een verhaal waarin een nieuw idee de hoofdrol speelt, een idee dat het bewustzijn van de lezer (en de auteur) ontsluit. Dicks definitie bevalt me omdat het op duidelijke wijze de vaak conservatieve en artificiële begrenzingen van sciencefiction aan de hand van een set thema's en regels ondergeschikt maakt aan het open, bevrijdend potentieel van "de vreugde in de ontdekking van het nieuwe".

Blade Runner ontdoet Dicks oorspronkelijke roman van een sociaal-realistische dimensie en legt de nadruk op het sublieme van de stad, het licht (of de afwezigheid daarvan) en de esthetiek van chaos (een schitterend labyrint van verschillende talen, identiteiten, herinneringen). Gibson op zijn beurt behoudt zowel de grandeur van de film als de anti-autoritaire houding van de jaren zestig (echter met een cynische grondhouding die totaal apolitiek is) en voegt daar de troef van zijn nieuwe idee aan toe: cyberspace, de gemeenschappelijke hallucinatie waarin het bewustzijn van de computergebruiker wordt geprojecteerd. Met de introductie van cyberspace weet Gibson op een slimme manier een oplossing te vinden voor één van de problemen die sciencefiction plaagt sinds Dick zijn simulatieverhalen steeds meer wist te perfectioneren. Jean Baudrillard, één van de weinige theoretici die zonder gêne serieus ingaat op de sociologische en filosofische uitdagingen van sciencefiction, signaleert in de verhalen van Dick een fictie van een nieuwe orde, waar de werkelijke wereld gepresenteerd wordt als een overkoepelende simulatie. Hier kan sciencefiction niet meer het denkbeeldige, de fantasie in de toekomst of het onbekende van de kosmos vanuit de echte wereld denken, maar wordt 'het echte' de ware utopie. Neuromancer isoleert de simulatie: niet meer een universele simulatie maar een gesimuleerd universum als toegankelijke, praktische Ideewereld.