Hoe lang hij hier al woonde wist hij niet meer en die steeds frequenter aanzettende golven van tijdloosheid hielpen niet echt. Niet dat het er enigszins toe deed, de tijdsvervaging had gelukkig ook zijn mogelijke motieven om hier aan dit strand zijn nomadische bestaan te doen staken, gereduceerd tot vlagen van herinneringen en onbegrepen verlangens. De keuze welke van de drie strandhuizen hij zou intrekken was makkelijk gemaakt: er was nog maar één huis over met een werkende holografische palmboom. Op zijn eindeloze wandelingen langs het verlaten strand zag hij ze nog sporadisch staan, op hun laatste energie, langzaam wegflikkerende palmbomen. Maar zijn exemplaar simuleerde nog steeds de deining veroorzaakt door een virtuele zeebries. Altijd gekleed in zijn versleten, witte pak zwierf hij het strand af, met als enig gezelschap de flikkerende palmbomen die bij hem steeds meer gevoelens van sympathie opriepen. Jaren geleden was zijn witte Gucci pak ongetwijfeld geprojecteerd met oneindige verlangens, nu was het gereduceerd tot een tweede huid, waar hij niet langer meer over nadacht, zo gewoon als de kleur van zijn ogen. Het tooide tenminste zijn vermoeide lichaam nog met enige waardigheid.

Thuis in het strandhuis stak hij in de schaduw zijn laatste joint op, de enige drug die hij nog kon en wilde gebruiken nadat zijn nieren waren afgetakeld, een kwestie van "een pil te ver". In het praktisch verlaten dorp waar hij blikken met voedsel haalde stopte de eigenaar van de winkel hem meestal wat joints toe om er met krakende stem lachend aan toe te voegen, "Oyes Chulo, ten cuidado con las drogas. No los fumas todos de una vez, intiendes?" Hij begreep het maar al te goed, deze multipel genetisch uitgewerkte plantjes waren heel ander spul dan uit zijn jeugd. Het was hier dat hij voor het eerst sinds talloze jaren zich weer waagde aan zulke primtieve geestesverruiming. De paranoia die hem ooit dwong te stoppen leek samen met de mensen te zijn verdwenen of hadden ze die er ook uit-gemanipuleerd? Het hielp hem in ieder geval beter op te gaan in de golven van tijdloosheid, leek het proces te versnellen, waardoor zelfs de immense stilte dieper dan normaal werd.