"…ondanks herhaalde verzoeken om uw planeet over te dragen aan het rechtvaardige gezag en de kosmische heerschappij van Dominus 6, Drager van het Licht, weigert u?" Er leek een lichte siddering door het hologram te bewegen, een moment van digitale imperfectie dat eerder leek veroorzaakt door de toorn van de boodschapper dan een atmosferische storing. Terrex hield zijn handen omhoog in een gebaar van ontwapende rust en sprak: "Nogmaals wij verwerpen vanuit principiële gronden de heerschappij van elke orde die door aanhangers van Dominus 6 wordt gepropageerd. Deze planeet en de werelden in dit kwadrant hebben geen behoefte aan georganiseerde waanzin, noch aan de woorden van een lagere godheid wiens daden ons vervullen met afschuw." De boodschapper leek al langzaam te verflauwen, zijn lichaam transparanter dan voorheen, sprak de laatste reeks dreigementen: "Goed, een dapper doch naïef besluit maar de kracht van…" "Dominus 6, De Planeetvernietiger, een verwaande mislukkeling wiens volgelingen zich gedragen als een kosmische wespenplaag, en ga zo maar door…", fluisterde een vrouw die geïrriteerd het tafereel observeerde en nu de boodschapper imiterend zich ontrok aan de nutteloze vertoning. De machteloosheid van decorum, de laatste rituele stuiptrekkingen, de blindheid van ijdelheid zonder kennis van de hongerige, meedogenloze leegte die haar omringt.