Boards of Canada zijn vrijgevig en hun obscure juweeltje 'Everything You Do Is A Balloon' zou bijna reden genoeg moeten zijn voor aanschaf van de plaat. Alweer wordt heel duidelijk dat Boards of Canada al vroeg een heel uitgesproken esthetiek in gedachte hadden en praktijk wisten te brengen. De rest valt uiteen in meligheid voor stoners in de vorm van 'Japanese Cowboy' van Ween en het Velvet Underground niemendalletje 'I'm Sticking With You'. Spannender wordt het met majesteuze dub van Lee Perrys 'Hold of Death' en Nancy Sinatra en Lee Hazelwood's 'Some Velvet Morning', waardoor we weer de eeuwige discussie kunnen aanzwengelen of het nummer over het ontmaagden van kleine meisjes of de eerste LSD trip gaat (wat in ieder geval blijft verrassen is het revolutionaire crossfading aan het einde tussen beide zangpartijen).

Voor elk wat wils, zoveel mag duidelijk zijn. De puristische aanhanger van het boek kan vanzelfsprekend enkele kanttekeningen plaatsen. Morvern Callar speelt zich vóór 1995 af, het hele punt van het boek is dat op een bepaald niveau Morvern het symbool is van een geünificeerde ravecultuur die haar focus langzaam kwijt raakt. House uit die periode wordt enigszins gemist op dit album al zal de datering misschien minder duidelijk zijn in de film. Pietjes Precies zullen aanmerken dat met name de Aphex en Boards of Canada tracks chronologisch niet in de wereld van Morvern passen. Dit zijn echter "kleine protesten" want gestoken in een van de mooiste hoezen van de afgelopen tijd mist deze enigszins willekeurige verzameling muziek de cynische marketingstrategieën van de hedendaagse popsoundtrack en weet zelfs nieuwsgierig te maken naar de beelden die bij de muziek horen.