De onvermijdelijke verfilming van Alan Warners cult-roman uit 1995 heeft een mooi visitekaartje gekregen. Een soundtrack uitgegeven door het Warp label, een luxe die weinigen zich kunnen permitteren. Over de kwaliteit van de film is het nog te vroeg om te oordelen al zijn de eerste signalen (regie van Lynne Ramsey en in de titelrol de onvolprezen Samantha Morton) positief. Zo ook dit signaal. De soundtrack is opgebouwd als het bekende mixtapje, geen wonder want in het boek maakt Morvern constant tapejes. Door de persoonlijke invalshoek, die redelijk de geest van Morvern volgt, is het resultaat eclectisch.

Voor de liefhebbers van het boek is natuurlijk de grote test: staat er genoeg Can op? Morvern is immers dol op Can, in zulke hoeveelheden dat een aantal commentaren zich verbaasden over het realisme van een rave-teef met een Can-fixatie. Maar dat is misschien een van de charmes van het boek en met het openingsnummer is het meteen raak: 'I Want More', een luchtig werkje van Can uit de late periode, zet de toon. Later is er meer Can in de vorm van 'Spoon' en twee solonummers van Holger Czukay, het melige 'Cool in the Pool' en het zeer toepasselijk getitelde 'Fragrance'.

Heel globaal zijn er twee lijnen waartussen Morvern Callar zich beweegt: krautrock en ambient Warp-stijl met daar tussen een losse verzameling nummers zonder aanwijsbare connectie met de rest en aantal nummers die de twee lijnen voorzichtig lijken te overbruggen (ik denk hier met name aan Stereolab's 'Blue Milk' en Broadcast's 'You Can Fall'). Uit de Warpstal treden Aphex Twin en Boards of Canada aan, Aphex Twin draagt een prettig gamelanachtig nummer bij ('Nannou') en een van zijn minder spectaculaire nummers (het wat brave 'Goon Gumpas').