Waarom werkt Royal Trux? Het spelen van een muziek die zoveel geschiedenis heeft dat zij met een verdrukkende last op je schouders elke beslissing die je maakt leidt (deze riff klinkt als…) is een haast masochistische onderneming. Royal Trux weigert bovendien de postmoderne uitweg van de ironie in te slaan maar in hun zucht naar authenticiteit verliezen ze zich ook niet in de zelfverheerlijkende ernst van Pearl Jam of Black Crowes. Royal Trux heeft niet alleen een macaber gevoel voor humor, de impressie die vooral ontstaat is dat de groep zich aan deze kwesties ontrekt doordat zij buiten de tijd is gevallen: ze bewonen een soort niemandsland, waar ze hun levensdoel om voor altijd rustig muziek te kunnen maken werkelijk kunnen volbrengen. Ze zijn voor altijd verbannen naar Main Street (of is het Interzone?), veroordeeld tot een marginale positie in de hiërarchie van verkooplijsten, maar de signalen die ze vanuit deze verloren wereld zenden zingen over een nieuw soort genot: hier is rock tot stilstand gekomen, bevroren. Inertie is hier extase.

Artists will confuse sending with creation. They will camp around screeching `A new medium' until their rating drops off….Philosophers will bat around the ends and means hassle not knowing that sending can never be a means to anything but more sending, like Junk. Try using junk as a means to something else.
William Burroughs, The Naked Lunch

Bij de verbanning hoort volgens de rock 'n' roll mythe drugs, het gebruik van grote hoeveelheden drugs. De heroïneverslaving van Jennifer Herrema en Neil Hagerty (de vaste kern van Royal Trux) kwalificeerde de band direct voor plaatsing in de galerij van rock 'n' roll iconografie. Heroïne werpt een schaduw over de drie platen die volgens de band de Chemische Trilogie vormt (een van de vijf mogelijke trilogieën die de band voor haar oeuvre heeft bedacht). Tijdens de opname van hun tweede plaat Twin Infinitives (1990) zakken Hagerty en Herrema langzaam weg in het moeras van junkiedom. Maar in tegenstelling tot hun ondoordringbare debuut Royal Trux (1988) wordt de plaat die na negen maanden van opname verschijnt een van meest compromisloze drugsalbums aller tijden (en die qua sinistere intensiteit overeenkomsten kent met Sister Lovers, White Light/White Heat of Raw Power).