Maar hoe en waarom werd de oceaan naast de ruimte het favoriete onderwerp van een meer mystieke beweging in de popmuziek, die de verwondering van de confrontatie met het sublieme, prefereert boven meer traditionele individuele onderwerpen als liefde of politiek? Het model van de oceanische popmuziek is ongetwijfeld "1983…(A Merman I Should Turn To Be) en "Moon, Turn The Tides…Gently, Gently Away", het meest radicale en beste werk van Jimi Hendrix waarmee hij zijn Electric Ladyland dubbellp uit 1968 afsluit. Natuurlijk waren de Beach Boys met hun odes aan surfen en de zee eerder, net zoals Dick Dale's karakteristieke rollende gitaargeluid (als simulatie van golven) niet ongenoemd mag blijven. Maar Hendrix maakt een definitieve sprong die alle bovengenoemde elementen voor het eerst combineert. Wat op "1983…" begint als relatief traditioneel nummer waarin Hendrix zijn typische neiging tot escapisme vertoond (ditmaal uit een wereld vol oorlog), ontspoord op "Moon Turn The Tides…" compleet. Termen als ontsporing en verwatering moeten worden ontdaan van hun negatieve betekenis op dezelfde wijze als Hendrix in "1983…" de sceptici te kijk zet, die stellen dat zijn vlucht in de oceaan onmogelijk is omdat mensen niet onderwater kunnen leven en bovendien tegen de wil van God en de koning is (geen betere metafoor voor orde). Op "Moon Turn The Tides…" schildert Hendrix zijn afdaling met vreemde percussie, echoeffecten en de introductie van het kalme, oceanische gitaargeluid dat ontdaan is van alle feedback waarmee hij beroemd is geworden (ook al kan hij het niet laten om enige spiralen van snerpende gitaar toe te voegen, wanneer de afdaling versnelt). Eenmaal aangekomen op de bodem van de oceaan sterft de muziek langzaam uit in wegschietende ruis, waarmee het tijdperk van de studio als instrument definitief wordt ingeluid. Drie jaar later klinkt op Jamaica een nieuwe vorm van reggae, pure studiomuziek schijnbaar opgebouwd uit louter ritme en effecten, een muziek die nooit een andere wereld lijkt te hebben gekend dan het onderwaterparadijs van Hendrix. De afronauten hebben zich definitief op deze wereld gevestigd en beginnen geduldig te werken aan hun droom van wereldoverheersing, niet vanuit de ruimte maar de oceaan.