Those were the days, when we were all at sea. It seems like yesterday to me. Species, sex, race, class: in those days none of this meant anything at all.
Sadie Plant - Zeroes + Ones

Wanneer Miles Davis en zijn band na 23 minuten eindelijk, de voorheen schijnbaar oneindige mogelijkheden van het nummer "Inamorata", lijken te hebben uitgeput verschijnt plots de stem van dichter Conrad Roberts. "Whose this music that which description may never justify? Can the ocean be described? Fathomless music", vat Roberts de voorgaande muzikale draaikolk samen, waarna de band in een laatste golf terugkeert, ditmaal, dankzij een fraai staaltje opname techniek, ver weg in de ruimte.

"Inamorata" is het produkt van een tendens in de muziek die sinds 1967 opkomt en dertig jaar later de norm is geworden: een combinatie van vernieuwende opnametechnologie, open structuren en drugs die meestal wordt vertaald in een thematiek die men het beste als kosmisch of oceanisch kan karakteriseren. Miles Davis verwaterde zijn muziek (voor veel jazzliefhebbers in de gebruikelijke negatieve zin) op In A Silent Way (1969) waarna hij in een periode van zes jaar, in een moordend tempo een oeuvre van open, vrije muziek creëerde waarvan de invloed nu pas op grote schaal wordt erkend. Het is echter paradoxaal dat de muziek die tegenwoordig het beste als oceanisch kan worden omschreven, namelijk techno en jungle, onmiskenbaar het produkt is van een stedelijke omgeving. Aan de hand van drie steden, die geen van alle aan zee liggen, zal worden gezocht naar een nieuwe, zingende oceaan.