Die visuele pracht smelt op een uitmuntende manier over in de taal (zie Lacan: “het onderbewustzijn is gestructureerd als een taal”). De herkenbare realiteit wordt in Waking Life bewoond door visuele sporen van de taal. Een vrouw praat bijvoorbeeld over “abstractie” en op hetzelfde moment krijgen een aantal zwevende haren bij haar gezicht even een vierkante vorm. Het verhoogt niet alleen het dromerige aspect van de film maar houdt ons als kijker enigszins bij de les, wat nodig is in waarschijnlijk de meest talige film sinds Abel Ferrara’s The Addiction. Een overvloed aan ideeën en theorieën wordt aan de hoofdpersoon gepresenteerd die ze meestal met een mengsel van stoïcisme en nieuwsgierigheid aanhoort. Droomtheorieën, existentialisme, quantum fysica, evolutionaire theorie, morfologische velden en filmtheorie komen allemaal voorbij. Waking Life presenteert een ideale wereld waar alleen intelligente en eloquente mensen in lijken te leven die schitterende zinnen uitspreken als: “It’s…eh..like freeing the brave reckless gods within ourselves” en waar D.H. Lawrence, Kierkegaard, Plato, Nietzsche, Thomas Mann en Philip K. Dick zonder blikken of blozen worden aangehaald. Het is alsof iedereen Deleuze heeft gelezen en bijna zonder uitzondering spreekt uit de personages een zucht naar een betere mens, een mooiere wereld.

Linklater legt met Waking Life ook een verborgen wereld bloot. Ik kan niet ontkennen dat de film bij mij een hoge graad van identificatie teweegbracht, hier zijn eindelijk al die mensen waar je wanhopig hoopt dat ze bestaan. Niet als losse geïsoleerde individuen maar als burgers van daydream nation. In dit land heerst geen gefrustreerde kakofonie over normen en waarden, repressie, zinloos geweld of tegenvallende consumptieverwachtingen maar een subtiele erotiek van de intelligentie, de verleiding van het woord.