…en zoals altijd beginnen we bij het einde. Een villa gebouwd op rotsen, midden in de woestijn. Statig, net zo ongenaakbaar als de rotsen zelf, alsof het een produkt van sedimentatie is, en dan na een moment van stilte, de ontploffing. Nadat de ontploffing eindelijk opgelost lijkt, herhaalt het beeld van de ontploffende villa zich nog een keer vanuit een andere hoek…en nog een keer…en nog een keer…langzaam vormen de ontploffingen een ritme. Wanneer de muziek opkomt volgen beelden van ijskasten, kledingrekken, televisies en boekenkasten die in een tergende slowmotion uit elkaar worden gereten terwijl een woedende kreet de immense schoonheid van destructie aanmoedigt. Want wanneer we ons even uit de hypnose ontrekken, realiseren we ons dat dit de mooiste beelden zijn, die ons in één eindeloos moment veilig doen voelen, bevrijd.

In het proces van de herwaardering aller waarden wordt een speciale plek gereserveerd voor Zabriskie Point (1970), van ‘ultieme hippiefilm’ naar ‘het begin van de rest van de cinema’, het begin van de videoclipesthetiek en de samenvloeiing van utopische ideaal met het geweld van het moment. Michelangelo Antonioni zou pas vijf jaar later een nieuwe film maken. Midden in Profession: Reporter (1975) breekt het geweld door de film heen wanneer de executie van een Afrikaanse soldaat de kijker voor de laatste keer confronteert met de angst van het echte. Elk spasme van de stervende man is een wegschietend moment van tijdloosheid, waar de kijker in trance naar blijft kijken. Elke horrorfilm hiervoor en na is vanaf dat moment een theoretische angst, een spel met angst.