Miike heeft zoals veel van zijn collega's geen positieve kijk op de Japanse samenleving, wat Ichi The Killer zo knap presenteert is het depressieve idee dat geweld, wreedheid, vernedering en pijn de motor zijn van het sociale. Het doorkruist elke handeling in de film. In die zin moet met klem worden afgestapt van de luie analyse dat het Miike zoals andere Japanse filmers gaat om een esthetisering van geweld, net als de grootse Shinya Tsukamoto (regisseur van Tetsuo en Tokyo Fist, die een geniale bijrol speelt als Ichi's verborgen manipulator) is Miike een morele filmer, maar wel één met een afstandelijke en oncompromisloze blik. Zonder begrenzing filmt Miike een catalogus van sublimaties en perversiteiten die de neurotische mens zo menselijk maakt, Miike kijkt voorbij Freud's schouder in de duisternis en durft met zijn scherpe blik in de diepste krochten van het onderbewustzijn te zoeken. Alleen Pasolini, Cronenberg en Tsukamoto hebben hem aanwijzingen gegeven hoe hij nog dieper kan geraken.

Zoals het hoort met het gebruik van extreem geweld in film moet humor een bijrol spelen. Nu bestaat tussen filmers en bepaalde kijkers die hebben geleerd om te gaan met geweld op het witte doek een wederzijds begrip over de wrede, absurdistische humor die geweld in zich meedraagt. Ichi, de knullige moordenaar weet vaak deze lach te ontlokken maar Miike heeft ook een heel ander, Japans, gevoel voor humor dat in kleine observaties kan zitten als een handlanger van Ichi die zich van verveling verliest in de mantra "ik wil neuken, ik wil neuken, ik wil neuken" of de surrealistische corrupte politie tweelingbroers die zich aansluiten bij de masochistische Kakihara, een jonge yakuza die op zoek is naar een "echte" meester die hem pijn kan doen (zijn oude baas is ontvoerd). Vooral de scène waarin een van de broers ondanks intensieve marteling geen antwoord krijgt uit een prostituee en dan wordt afgelost door de andere broer die speelgoedhondenoren ombindt, vervolgens aan de vagina van de vrouw ruikt en even later voor het raam staat van de man die ze zoeken is hilarisch.