Wanneer de film begint weet je eigenlijk bij de blik op een snel roterend versnellingswiel en fietsketting, die beiden opeens wel een heel erg vervelende fysieke aanwezigheid krijgen, dat de komende twee uur iets nieuws gaan brengen, zowel op het gebied van geweld als filmesthetica. Een normale splattermovie behoort al meteen niet meer tot de mogelijkheden. Dan zien we een schuchtere man door een raam loeren, in de kamer slaat een pooier zijn hoer keihard in elkaar om haar vervolgens te verkrachten. De voyeur komt onhandig klaar en vlucht, de camera zoemt brutaal in op het sperma dat van een balkonplantje druipt en op de grond een plas vormt waaruit op hilarische wijze de titel van de film opdoemt. "Nu al een klassieker" wordt er in de zaal gniffelend gefluisterd.

Eigenlijk heb ik spijt van de omschrijving van de bovengenoemde scène omdat het bijdraagt aan de presentatie van Ichi The Killer als een soort cineastische kermisattractie. Zowel een lachpaleis als een achtbaan voor diegenen die willen testen hoe sterk hun uithoudingsvermogen is. Ja, de nieuwe film van Takashi Miike presenteert een aantal nieuwe gewelddadigheden die je af en toe in je stoel doen draaien maar tussen en met het geweld gebeurt veel meer. Mensen die weglopen lijken te zijn gekomen om demonstratief weg te lopen. Wie de film wil uitzitten moet één cruciale scène volhouden, een uitgebreide marteling van een yakuza, daarna leer je bijna ademen in een nieuw klimaat, wen je aan de andere natuurwetten die gelden in het Japan van Miike.