Vreemd hoe snel de overbrugging tussen The Phantom Menace, het eerste deel in de nieuwe Star Wars trilogie en Attack Of The Clones is gegaan. Plots draait hij in de bioscoop en gewoon op hetzelfde moment als in Amerika, zonder schandalige tussenperiode van maanden. George Lucas heeft de naam een koppig man te zijn, met Attack Of The Clones lijkt hij op een aantal gebieden te hebben geleerd van de fouten rond The Phantom Menace. Een nieuwe Star Wars film, het blijft wennen, de beelden van de eerste trilogie zijn zo archetypisch geworden (niet alleen de actie, maar ook de kleur, het gevoel van een heel universum) dat je tijdens het zien van de film soms haast afgeleid wordt door het proces van inpassen van al die nieuwigheid in het Star Wars universum.
Attack Of The Clones is een waardige Star Wars film, zoals The Phantom Menace dat voor mij in tegenstelling tot hysterische fundamentalisten ook was, maar zoals elk deel uit de serie met misschien als uitzondering Empire Strikes Back, is de film niet gevrijwaard van een aantal problemen, sommige oude bekenden, anderen nieuw. Lucas is een briljant regisseur van levenloze dingen, zo zeer dat hij de neiging heeft om zijn acteurs daar ook toe te reduceren. Dat hij er uiteindelijk redelijk mee weg kan komen heeft te maken met de sociale klasse die hij voornamelijk volgt, de elite van ridders, prinsessen en diplomaten die traditioneel een spel uitvoert van maskers zonder vertoon van ware emoties. Al moet gezegd worden dat Hayden Christensen in tegenstelling tot wat te vroeg is gesuggereerd en nagepraat (helaas een teken van de tijd) een vrij geslaagde Anakin neerzet die worstelt met uitbarstingen van arrogantie en geforceerde ingetogenheid. Er zijn echter twee nieuwe problemen.